Loading
The Vast Edifice of Memory – Το Τεράστιο Οικοδόμημα της Ανάμνησης
VIDEO

Το Τεράστιο Οικοδόμημα της Ανάμνησης | The Vast Edifice of Memory

“But, when nothing subsists of an old past, after the death of people, after the destruction of things, alone, frailer but more enduring, more immaterial, more persistent, more faithful, smell and taste still remain for a long time, like souls, remembering, waiting, hoping, on the ruin of all the rest, bearing without giving way, on their almost impalpable droplet, the immense edifice of memory.”

Marcel Proust, In Search of Lost Time, Athens, Estia Bookstore, 14th edition, 2019.

The above excerpt from Proust’s masterpiece is, since 2015, one of the central references for the Heritage of Taste, which collects food and health related oral testimonies, creating in this way an oral history archive, The Heritage of Phrase.

These two “heritages” interact and create experimental visuals of this huge edifice that is called memory, so that new opportunities for creative presentation of archival material and new perspectives on issues related to individual and collective memory arise.

“The Vast Edifice of Memory” is a constantly evolving video series forming a visual dialogue with what is happening around us. Anniversaries of the Nazi Occupation and Liberation of Greece, the Golden Dawn trial, this October could not have been more appropriate.

This year, the Vast Edifice of Memory is dedicated to the period of the Nazi occupation and liberation of Greece, seen through the prism of food. Chronologically it starts from the big NO of the Greek people, that “no stain could be accused of leaving its lands”, moves to October of 1940, then to to its release after the struggles of October 1944, finishing at the condemnation “of the sowing of the losers of ’45”, in October 2020. Thie year’s piece becomes even more relevant, as it responds to how we will fight against the imposition of a specific model of historical memory and historical revisionism.

Every narrator has and brings their own “chronicles” to the video, either through events that they actually experienced or through mediated memory, and the video series is exploring ways of how to not “touristify” Memory but instead to find ways to institutionalise it and try to turn it into an authentic cultural product.

“Όταν όμως από ένα μακρινό παρελθόν τίποτα δεν επιζεί, αφού πεθάνουν οι άνθρωποι, αφού καταστραφούν τα άψυχα, μόνες πιο φθαρτές, αλλά πιο μακρόβιες, πιο άυλες, πιο επίμονες, πιο πιστές, η όσφρηση και η γεύση ζουν για καιρό ακόμα, σαν τις ψυχές, για να θυμούνται, να περιμένουν, να ελπίζουν, πάνω σ’ όλα αυτά τα ερείπια, να βαστούν χωρίς να λυγίζουν, πάνω στη μικρή σχεδόν άυλη σταγόνα τους, το τεράστιο οικοδόμημα της ανάμνησης”.

Μαρσέλ Προυστ, Αναζητώντας τον Χαμένο Χρόνο, Αθήνα, Βιβλιοπωλείο της Εστίας, 14η έκδοση 2019.

Το παραπάνω απόσπασμα από το αριστούργημα του Προυστ αποτελεί, από το 2015, μια από τις κεντρικές αναφορές για την “Κληρονομιά της Γεύσης”, η οποία συλλέγει προφορικές μαρτυρίες σχετικά με τη διατροφή και την υγεία, δημιουργώντας έτσι ένα μεγάλο αρχείο, την Κληρονομιά της Λέξης.

Οι δύο αυτές “κληρονομιές” αλληλοεπιδρούν και δημιουργούν πειραματικές οπτικές αποτυπώσεις αυτού του τεράστιου οικοδομήματος που λέγεται ανάμνηση, έτσι ώστε να έρθουν στην επιφάνεια νέες ευκαιρίες για δημιουργική παρουσίαση του αρχειακού υλικού αλλά και νέες οπτικές σε ζητήματα που αφορούν την ατομική και συλλογική μνήμη.

Η σειρά βίντεο “Το Τεράστιο Οικοδόμημα της Ανάμνησης”, είναι συνεχώς εξελισσόμενη και αποτελεί μια μορφή διαλόγου με όσα συμβαίνουν γύρω μας. Κατοχή, απελευθέρωση, η δίκη της Χρυσής Αυγής, η περίοδος του Οκτωβρίου δεν θα μπορούσε να είναι περισσότερο κατάλληλη.

Φέτος, το τεράστιο οικοδόμημα της ανάμνησης είναι αφιερωμένο στην περίοδο της κατοχής και της απελευθέρωσης με βασικό άξονα την τροφή. Χρονικά κινείται από το μεγάλο ΟΧΙ του ελληνικού λαού, που «καμιά κηλίδα δεν θα μπορούσε να προσαφθεί ότι εγκατέλειψε τα εδάφη του» τον Οκτώβρη του ’40, στην απελευθέρωση του μετά από αγώνες τον Οκτώβρη του ’44, στην καταδίκη “της σποράς των ηττημένων του ’45” τον Οκτώβρη του 2020. Γίνεται ακόμα πιο επίκαιρο, καθώς ανταποκρίνεται στο πως θα αντιπαλέψουμε την επιβολή ενός συγκεκριμένου μοντέλου ιστορικής μνήμης, αλλά και τον ιστορικό αναθεωρητισμό.

Ο κάθε αφηγητής φέρει και φέρνει τις δικές του χρονικότητες στο βίντεο, είτε μέσω βιωμένων γεγονότων είτε μέσω της “μαθημένης” μνήμης, εξερευνώντας τρόπους να μην τουριστικοποιηθεί η μνήμη αλλά να γίνει θεσμική και να προσπαθήσει να μετατραπεί σε πολιτισμικό προϊόν.